In de ban van de zin

In de ban van de zin

Waarom dit blog?

Elke blogtekst die ik schrijf, lokt me uit om dieper na te denken over het onderwerp waar ik op dat moment over schrijf. Dat maakt bloggen zo leuk. Het geeft stof tot nadenken voor de lezer, maar ook voor mij als schrijver.
Wil je ook graag bloggen? Ik nodig je van harte uit om één van de blogworkshops van Zinexprez in Hilversum bij te wonen.

Kun je een schrijver herkennen aan zijn boek?

Over schrijvenPosted by Corrie 14 Jun, 2016 14:38


Waaraan herken je een Rembrandt? Dat is niet alleen aan de handtekening. Het is ook zijn voorliefde voor het in beeld brengen van mensen en de specifieke manier waarop hij werkt met lichtinval. Dat totaalplaatje is zijn signatuur, daaraan herken je zijn hand. Hebben schrijvers dat ook, een signatuur? Kun je een schrijver herkennen aan zijn boek?

Wat is signatuur
Martje van der Brug bracht het ter sprake tijdens haar lezing bij Zinexprez. Ze vertelde dat de uitgever na het uitkomen van haar eerste boek ‘Havo is geen optie’ vroeg naar haar signatuur. Waaraan herken je een Martje? Ze wist het niet.
Het zette mij aan het denken over mijn eigen signatuur. Volgens het woordenboek staat signatuur onder meer voor: het karakteristieke kenmerk van de maker op een beeldend werk waardoor hij als maker van dat werk wordt beschouwd.
Wat maakt dat een schrijver herkent wordt als maker van een boek?

Signatuur van bekende schrijvers
Het was een leuke aanleiding om eens uit te zoeken wat er over al bekende schrijvers genoemd wordt over hun signatuur. Wat er kenmerkend is aan hun werk. Een beetje surfen op internet naar een paar bekende namen leverde al een leuk palet aan kenmerken op.

De boeken van Arthur Japin zijn bijvoorbeeld vaak gebaseerd op historische feiten. Hij heeft soms eerst jaren onderzoek gedaan voordat hij de feiten verwerkt in een boek. Hij laat er zijn fantasie flink op los, wat resulteert in een mengeling van geschiedenis en fictie.

Het werk van Renate Dorrestein is eigenlijk één grote feministische boodschap. Het heeft als thema de ongelijke machtsverhouding tussen mensen, onder andere die tussen man en vrouw. Wat betreft genre vallen haar boeken door de vele gotische thema’s en kenmerken onder ‘gothic novel’ te plaatsen.

Een belangrijk thema in het werk van Connie Palmen is dat je bent wie je bent door wat je voor een ander bent: een kind voor je ouders, een kunstenaar voor je publiek. In haar boeken zoekt ze de grenzen op van de keuzemogelijkheid die je hebt bij het soort verbintenissen dat je aangaat. In hoeverre je daarover zelf de regie hebt.

Een voorbeeld van dat je een schrijver kunt herkennen aan zijn boek is Arnon Grunberg. Hij heeft twee romans geschreven onder een andere naam. Maar door zijn onmiskenbare stijl wist men al snel dat ze van zijn hand moesten zijn. Hij schrijft graag in aforismen en zijn licht ironische schrijfstijl met veel herhalingen is ook nogal kenmerkend. ‘Woede is een kwestie van exploderen en hij explodeert. Hij is al zo vaak geëxplodeerd. Zijn exploderen is imploderen geworden’ (De Asielzoeker).

Lezerspubliek
Als schrijver bouw je met je boeken een lezerspubliek op. Mensen die ‘jou’ graag lezen. Ze verwachten een bepaald soort boek van je. Wat zal er gebeuren als je het steeds over een andere boeg gooit? Hoe zal je publiek reageren als je het ene moment een thriller publiceert, daarna een heel serieus non-fictie boek en vervolgens een kookboek? Voor jezelf als schrijver is het waarschijnlijk heerlijk om allerlei hoeken van het vak in te duiken. En in het begin van je schrijverschap heb je het misschien zelfs nodig om al verkennend te ontdekken wat nu eigenlijk je eigen stijl en je voorkeur voor genre is.

Signatuur van Martje
Voor Martje van der Brug werd na haar tweede boek ‘Wat doen we met moeder’ opeens helder wat haar signatuur was. Met beide boeken snijdt ze in romanvorm belangrijke maatschappelijke thema’s aan. Ze doet dit op een luchtige manier. Met makkelijk weg te lezen romans die toegankelijk zijn voor een breed publiek. Ze heeft al ideeën voor een derde roman en ook die voldoet aan dit signatuur. Haar lezersgroep zal krijgen wat het na twee boeken mogelijk al van haar verwacht.

Als onderneemster heb ik bij mijn start heel lang nagedacht over mijn beeldmerk en mijn missie en visie. Bij het starten met schrijven heb ik er nooit bij stilgestaan dat het voor mijn schrijverskant ook van belang zou kunnen zijn. Wat is mijn signatuur? Aan welke kenmerken zullen mijn lezers na een paar boeken een echte Gramser kunnen herkennen? De toekomst zal het leren.

--Corrie--

Eerdere blogs:
Loskomen van je verhaal
Laten lezen wat je geschreven hebt. Heb jij het lef?

Binnenkort bij Zinexprez:
Lezing 'Hoe verhalen tot leven komen' door Tialda Hoogeveen - 27 juni 2016
Driedaagse cursus ‘Luisteren naar je pen’ op prachtige locatie in Maarn - september 2016

Roman Corrie:
De man met de hoed.

  • Comments(2)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.
Posted by Corrie 11 Jul, 2016 12:44

Dank voor je reactie Saskia.
Ik ben er ook nog niet uit hoe belangrijk een vast lezerspubliek is. Vooralsnog kom ik nauwelijks toe aan het schrijven aan mijn tweede roman, dus voorlopig hoef ik me er nog niet druk om te maken...

Posted by Saskia A 11 Jul, 2016 10:51

Leuk om over na te denken.
In hoeverre is het belangrijk om een vast lezerspubliek te krijgen? Ofwel een lezerspubliek met vaste verwachtingen? Lijkt me fijn om lezers te krijgen die weten dat ze alles van je kunnen verwachten en die dat juist waarderen, haha. Zo hou je de vrijheid voor experimenten.