In de ban van de zin

In de ban van de zin

Waarom dit blog?

Elke blogtekst die ik schrijf, lokt me uit om dieper na te denken over het onderwerp waar ik op dat moment over schrijf. Dat maakt bloggen zo leuk. Het geeft stof tot nadenken voor de lezer, maar ook voor mij als schrijver.
Geniet je ook zo van schrijven? Ik nodig je van harte uit om een keer mijn Schrijfcafé in Hilversum of Soest bij te wonen.

Loskomen van je verhaal

Over schrijvenPosted by Corrie 15 Jun, 2015 15:05


Hoe krijg je de personages en je verhaal zo echt mogelijk op papier? Iedere schrijver heeft er zo zijn eigen manier voor om zich in te leven. De één probeert in de huid van zijn personage te stappen en een dag te leven alsof hij zijn personage is. De ander maakt een uitgebreide persoonsbeschrijving, een soort curriculum vitae. Ik heb niet zozeer moeite om me in te leven, maar vooral om er vervolgens weer van los te komen.

Personage in de vitrinekast
Toen ik de jaartraining ‘Schrijfgenoten’ bij het Schrijfatelier volgde, zijn we een keer naar het Tropenmuseum geweest. We moesten een plekje in het museum zoeken dat ons inspireerde. Niet zo moeilijk in dat prachtige museum waar de inspiratie bijna op je af komt springen. Ik nam stelling bij de ronde glazen vitrinekasten over het koloniaal verleden. In iedere vitrine stond een persoon centraal die een rol had gehad in Nederlands-Indië. Een wassen beeld met daar omheen alle spullen die te maken hadden met die persoon. Ik was toen net gestart met het schrijven van het manuscript ‘De man met de hoed’, die dit jaar als roman uit gaat komen. Door de opdracht kwam ik op het idee om mijn hoofdpersoon ook in zo’n vitrine te zetten, figuurlijk dan. Hoe ziet ze er uit, wat heeft ze aan, welke spullen zijn belangrijk voor haar, enzovoort. Inmiddels is het mijn manier geworden om mijn personages te schetsen. Ik ‘vul’ gewoon zo’n lege vitrine van het Tropenmuseum.

Bloopers
Door deze ‘vitrinekasttruc’ kost het me geen moeite om mijn personages voor me te zien. Sowieso heb ik niet zo’n moeite om me ergens in in te leven. Was één van mijn kinderen gevallen en stond ik de steentjes uit een knie te pulken, dan voelde ik de pijn. Had ik een depressieve patiënt voor me, dan blies ik de somberheid die ik zelf weleens voelde met een factor tien op en kreeg een indruk van de zwaarte van de persoon tegenover me.
Mijn kinderen kijken graag naar Funniest homevideo’s. Soms kijk ik met ze mee. De slachtoffers komen vaak verre van zachtzinnig terecht. Bij elke val van een trampoline, buiteling met een skateboard of andere blooper, voel ik plaatsvervangend de pijn. Au!
Als ik na afloop wat te drinken voor mijn kinderen in sta te schenken, verwacht ik bij elke handeling dat er iets mis zal gaan. Heel raar.

Moeite met loslaten
Het is bij het schrijven erg handig dat ik me zo goed in kan leven in de personages en de situatie. Ik zie als het ware voor me hoe het moet zijn en vervolgens hoef ik het alleen nog maar woorden te geven. Het duurt wel even voordat ik tijdens het schrijven in die state of mind terecht kom. Daarom schrijf ik graag lang achter elkaar door. Het is alleen zo lastig dat ik er niet zomaar de ‘uitknop’ van weet te vinden. Na een dag intensief schrijven, betrap ik me er vaak op dat ik rondloop alsof ik nog steeds aan het schrijven ben. Dan beschouw ik wat ik doen in de hij/zij-vorm. Vaak lijkt het alsof ik als een vogel boven mezelf vlieg en minutieus mijn eigen handelingen observeer.
In de tijd dat ik als ergotherapeut in de psychiatrie werkte, waren er patiënten die dit altijd hadden. Die voelden zich losgekoppeld van hun eigen lichaam. Ze beschouwden als het ware van boven wat er met hen gebeurde. Gelukkig heb ik het alleen na lang schrijven en kom ik er steeds weer van los. In mijn geval is het handig, maar het zou niet altijd zo moeten blijven. Het kost misschien wat moeite, maar ik voeg mijzelf en mijn gedachten na het schrijven graag weer samen.

Wat gebeurt er bij andere schrijvers als zij zich inleven in hun verhaal? Ik ben eigenlijk wel benieuwd of jij als lezer mijn verhaal herkent. Of jij ook tijd nodig hebt om na het schrijven weer om te schakelen naar de ‘normale’ stand. Ik lees graag je reactie.

--Corrie--


Eerdere blogteksten:
Raak nooit bezwangerd van een boek!
Schrijven is eigenlijk ‘doorluisteren’.

Workshops:
Bloggen, hoe begin je ermee?
Basiscursus 'Luisteren naar je pen'

(Foto ‘Vitrine de Noël - Galeries Lafayette 8-12-2007’- Panoramas - Flickr)





  • Comments(0)//indebanvandezin.zinexprez.nl/#post93