In de ban van de zin

In de ban van de zin

Waarom dit blog?

Elke blogtekst die ik schrijf, lokt me uit om dieper na te denken over het onderwerp waar ik op dat moment over schrijf. Dat maakt bloggen zo leuk. Het geeft stof tot nadenken voor de lezer, maar ook voor mij als schrijver.
Geniet je ook zo van schrijven? Ik nodig je van harte uit om een keer mijn Schrijfcafé in Hilversum of Soest bij te wonen.

Schrijven is eigenlijk ‘doorluisteren’.

Over schrijvenPosted by Corrie 20 Apr, 2015 12:04


Pas toen ik over de afranseling schreef begreep ik haar. Snapte ik hoe ze geprobeerd heeft haar kinderen te beschermen. Ik herbeleefde als het ware haar trauma en voelde hoe ingrijpend dit voor haar geweest moest zijn. Schrijven is eigenlijk een vorm van luisteren naar het verhaal achter het verhaal.

Ongrijpbare spanning
In mijn kindertijd hing er altijd een spanning in ons huis, een ongrijpbare negatieve sfeer. Ogenschijnlijk verdween die sfeer als er visite in huis was. Om via alle kieren weer tevoorschijn te komen zodra de deur achter de gasten in het slot viel. Er werd niet over de spanning gesproken, maar ’s avonds, als wij in bed lagen, werd er onder ons over geruzied. Dan hoorden we de overslaande stemmen van onze ouders door de dunne vloer.

In vertrouwen verteld
Pas toen ik een jaar of tien was, begon moeder erover te praten. Over de bron van die negatieve sfeer. Niet met vriendinnen, want die had ze niet. Ook niet met familie, die woonden allemaal ver weg. Maar met mij, of eigenlijk tegen mij. En naar veel later bleek ook tegen mijn zus. Alleen wisten we dat niet van elkaar want we hielden er beiden ons mond over. Het waren altijd dezelfde verhalen. En ze pleitten niet in het voordeel van mijn vader. Op die leeftijd drong het echter niet goed tot me door. Ik vond het vooral lastig als ze weer op de praatstoel zat, met de huilbuien die erbij hoorden.

‘Doorluisteren’
Jaren later ben ik ze op gaan schrijven. De verhalen van mijn moeder. Om met terugwerkende kracht te begrijpen wat ze had verteld. Te begrijpen wat haar drijfveren waren voor de manier waarop ze in haar leven had gehandeld. Het schrijven bleek een hele intensieve manier van ‘doorluisteren’. Alsnog te snappen wat haar was overkomen. Ik schreef op wat ze me verteld had. Ik schreef over de afranseling die ze had gehad. En opeens was ik haar. Wierp me tussen hem en haar kinderen, ving de klappen voor haar op. Uit alle macht mezelf verdedigend om eraan te ontsnappen.

Autobiografische roman
Wat moeder me niet had verteld, vulde ik aan vanuit mijn eigen herinneringen. De gaten die overbleven stopte ik met mijn fantasie. En opeens begon het de contouren van een roman te krijgen. Nam ik afstand van het werkelijke verhaal, blies passages verder op, dikte her en der wat aan. Langzaam is het van een verhaal van mijn moeder verschoven naar een autobiografische roman. Ik heb er zo aan gesleuteld dat ik zelf bijna niet meer weet wat fictie of werkelijkheid is.

Scherpe kantjes eraf
Schrijven over wat mijn moeder mij in mijn jeugd over haar leven heeft verteld, was voor mij ingrijpende manier om haar alsnog te begrijpen. Om de verhalen die mij verteld waren alsnog tot me door te laten dringen. Het schrijven van de roman heeft de scherpe kantjes van mijn herinneringen afgehaald. Het heeft me rust gegeven over dat deel van mijn leven.

Reflectief schrijven
Tegen de tijd dat ik het verhaal bijna volledig op papier had, las ik een artikel van James W.Pennebaker, professor aan de universiteit van Texas. Hij deed onderzoek naar de helende werking van schrijven. Hij gelooft dat expressief schrijven, over wat je emotioneel heeft geraakt, mensen in staat stelt om een stap terug te nemen en hun leven te evalueren. Het stelt ze in staat om weer vooruit te kijken en verder te gaan met hun leven. Het heeft een positief effect op hun gezondheid.

Al dat schrijven over vroeger heeft in mijn geval ook nog eens geleid tot een manuscript. Het ligt klaar om gedrukt te gaan worden. Natuurlijk ben ik daar trots op. Maar de grootste waarde heb ik al binnen: het schrijven zelf. Het heeft me veel inzichten opgeleverd. Het is vanwege het effect van het schrijven zelf dat ik absoluut aan een nieuw manuscript zal beginnen. Ik heb nog een hoop materiaal waarnaar ik graag een tijdje wil ‘doorluisteren’.

--Corrie--


Eerdere blogs:
Voor wie schrijf jij? Voor jezelf of voor anderen?
Geeft schrijven stof tot nadenken?

Workshops:
Luisteren naar je pen.
Schrijven en schapen.

(Foto ‘Ear sculpture’ - Colin Mutchler – Flickr)



  • Comments(0)//indebanvandezin.zinexprez.nl/#post90