In de ban van de zin

In de ban van de zin

Waarom dit blog?

Elke blogtekst die ik schrijf, lokt me uit om dieper na te denken over het onderwerp waar ik op dat moment over schrijf. Dat maakt bloggen zo leuk. Het geeft stof tot nadenken voor de lezer, maar ook voor mij als schrijver.
Geniet je ook zo van schrijven? Ik nodig je van harte uit om een keer mijn Schrijfcafé in Hilversum of Soest bij te wonen.

Laten lezen wat je geschreven hebt. Heb jij het lef?

Over schrijvenPosted by Corrie 23 Feb, 2015 14:41

Mijn dochter was negen toen zij een boekje schreef over een naaktslak. Het wemelde van de taalfouten. Wat niet zo raar was voor een meisje met heftige dyslexie. Toch liet ze zich er niet door weerhouden om het aan iedereen te laten lezen. Dat doen veel mensen haar niet na. Waarom eigenlijk niet?

Zelf herinner ik mij de allereerste keer dat ik een tekst op een schrijverswebsite ging plaatsen nog goed. Vooral de spanning kort voor het indrukken van de verzendknop staat me helder voor de geest. Zelfs onder de veilige dekmantel van een pseudoniem durfde ik het bericht nauwelijks te verzenden. De angst voor de reactie, het risico afgekraakt te worden. Misschien had er bij mij een belletje moeten gaan rinkelen bij de naam van de rubriek: ‘De Leeuwenkuil’. Dat was natuurlijk vragen om problemen.

Stiekem schrijven
Inmiddels weet ik dat de angst om je tekst door anderen te laten lezen iets is waar veel beginnende schrijvers mee kampen. Net als ik schrijven mensen die net starten graag stiekem. Dat is juist zo lekker van schrijven: je kunt het doen terwijl niemand het ziet. Als je het gevoel hebt dat het niets voorstelt, hoef je het aan niemand te laten lezen. Probeer dat maar eens als beginnend golfer. Golf spelen onder pseudoniem is toch een stuk lastiger. Dat de bal na tien slagen nog niet in de hole ligt, dat ziet de hele goegemeente.

Gevaar van kritiek
Mijn ervaring is dat de omstanders bij golf nog redelijk mild zijn als je je balletje op de golfbaan misslaat. ‘Nog even oefenen en je zult merken dat het na verloop van tijd beter gaat.’ Bij het geven van kritiek op teksten is het vaak een heel ander verhaal. Daarop lijkt de vrijheid van ongezouten meningsuiting van toepassing. Dus stap je als beginnend schrijver liever niet uit je comfortzone en houd je het bij je eigen criticus. Die is al dodelijk genoeg.
Mijn ‘leeuwenkuilactie’ was voor mijn eerste keer iets laten lezen misschien niet zo slim. Ik had beter ander publiek kunnen kiezen. Mijn tekst werd met huid en haar verslonden. Het had weinig gescheeld of ik had de pen erbij neergegooid. Gelukkig waren er een paar leeuwen die de feedback opbouwend wisten te brengen. Van hen leerde ik hoe het anders kon. Wat ik kon doen om mijn schrijfstijl te verbeteren.
De afrekening in de leeuwenkuil heeft er alleen wel voor gezorgd dat ik nog een hele tijd onder pseudoniem ben blijven schrijven.

Perfectie versus plezier
Mijn dochter verstond de kunst om te genieten van wat ze deed. Zonder zich er iets van aan te trekken wat een ander ervan zou vinden. Ze zag de slakkenkindertjes in haar boekje over de ‘naktslak’ helemaal voor zich toen ze schreef:

“Toen het ogtent was gingen se weer speele, met een fiets en een dal en step. Toen was het lunstijt en aten se allemaal een brootjen met ei of kaas en ham, mar se mogten ook een dakje jogert met kornfleeks.’

De onbevangenheid die we als kind hebben, raken de meesten van ons helaas kwijt als we ouder worden. We leren het steeds verder af naarmate er meer regels ons leven binnen sijpelen. Dan is het opeens ‘raar’ of ‘fout’ en houden we wat we doen voor onszelf. We ontzeggen onszelf daarmee veel plezier. Jammer is dat.

Schrijven is leuker dan je denkt
Als mensen los zouden kunnen laten dat alles perfect moet zijn, zou schrijven zoveel leuker zijn.
Waarom vinden mensen het leuk om te golfen? Ze genieten van het buiten zijn. Na een week op kantoor is het heerlijk om te wandelen van de ene naar de andere hole. En het voelt zo lekker als ze de bal goed weten te raken.
We kunnen niet allemaal een Tiger Woods zijn. Net zoals niet iedereen het in zich heeft om een Harry Mulisch of Saskia Noort te worden. Maar dat neemt niet weg dat we er wel van mogen genieten. Te verdwalen in de woorden op papier. Net dat ene woord te vinden waarmee je het moment het beste mee weet te vangen. Net zo lang te puzzelen en schuiven tot je tevreden bent.

Als ik er zo op terug kijk heb ik bewondering voor het lef van mijn dochter. Hoe ze ondanks haar dyslexie het verhaaltje over de naaktslak durfde te schrijven en aan iedereen te laten lezen. Daar kunnen we met z’n allen een voorbeeld aan nemen. Gewoon doen! Het lukt toch niet om het iedereen naar de zin te maken. Zelfs als je kiest voor iets heel saais waarvan je denkt dat het nooit mis kan gaan.

--Corrie--


Eerdere blogs:
Mag jij van jezelf genieten van schrijven?
Voor wie schrijf jij? Voor jezelf of voor anderen?

Workshops / cursussen:
Bloggen, hoe begin je ermee?
Luisteren naar je pen.

  • Comments(0)//indebanvandezin.zinexprez.nl/#post86