In de ban van de zin

In de ban van de zin

Waarom dit blog?

Elke blogtekst die ik schrijf, lokt me uit om dieper na te denken over het onderwerp waar ik op dat moment over schrijf. Dat maakt bloggen zo leuk. Het geeft stof tot nadenken voor de lezer, maar ook voor mij als schrijver.
Geniet je ook zo van schrijven? Ik nodig je van harte uit om een keer mijn Schrijfcafé in Hilversum of Soest bij te wonen.

Mag jij van jezelf genieten van schrijven?

Over schrijvenPosted by Corrie 09 Feb, 2015 12:18


Afgelopen weekend heb ik een appeltaart gebakken. Tijdens het schillen heb ik heerlijk ‘gesnoept’ van de appel. De restjes deeg heb ik ouderwets van de garde gelikt. Een uur later rook het hele huis naar taart. Blije gezichten van de kinderen. Lekkere dikke toef slagroom erop.
Het bakken van een taart maakt me nog geen bakker, maar wat heb ik er van genoten!
Het schrijven van een boek maakt je nog geen schrijver, maar mag je van jezelf ook daarvan genieten?

Je eigen criticus
Mijn appeltaart was scheef. Het ‘raster’ bovenop was net iets te hard geworden en de inhoud was te nat. Natuurlijk heb ik dat in de gaten. Ik trek me er alleen niets van aan. Mijn interne criticus heeft en hoeft er helemaal niets over te zeggen. Bij schrijven laat mijn criticus zich wat lastiger parkeren. Zeurt hij alsmaar aan mijn kop: “Wat is dit nu weer voor een stomme zin? Het stikt van de taalfouten. Wie wil dit nou lezen? “ Maar inmiddels heb ik daar iets op gevonden. Zijn kritiek parkeer ik in de kantlijn.
Veel mensen zijn zo onder de indruk van hun eigen criticus dat ze zich erdoor laten beïnvloeden. Ze beginnen bijvoorbeeld aan het schrijven van een boek en schuiven het plan door het gesputter van hun inwendige stem weer opzij. Zelfs als ze eigenlijk van dat schrijven genieten.

De mening van anderen
Is het niet de eigen criticus dan is het wel de ongezouten mening van anderen die hen ervan weerhoudt. Soms door neerbuigende reacties uit de directe omgeving, maar zelfs ook door het lezen van boeken over schrijven.
Een citaat van Stephen King uit ‘Over leven en schrijven’: “Hoe graag ik ook een bemoedigend woord zou willen spreken tot de man of vrouw die voor het eerst probeert serieus te schrijven, ik kan niet zeggen dat er geen slechte schrijvers zijn, want dan zou ik liegen. Sorry, er zijn véél slechte schrijvers.”
Een citaat van Paul Sebes uit ‘Bestseller’: “Veel Nederlanders en Vlamingen schrijven boeken. Veel te veel. De kwaliteit van de meeste van deze boeken-in-wording is vaak onder de maat, om niet te zeggen abominabel. Slechts enkele zullen ooit in de boekhandel komen te liggen, en dat is maar goed ook.”

Genieten van schrijven
Mijn appeltaart was verre van perfect. Hij haalde het niet bij de taart van de bakker. Toch was het heerlijk om hem te maken en op te eten. Dat hij scheef was, zal me er niet van weerhouden er nog een keer een te bakken.
Als je iets niet zo goed kunt, wil dat nog niet zeggen dat je er niet van mag genieten. Is het bijvoorbeeld slecht als je bij bowlen niet één keer een strike gooit? Is het erg om bij golfen vijf keer vaker te moeten slaan dan een ander voordat het balletje in de hole komt? Het is pas erg als je er om die reden mee stopt. Als je het jezelf ontzegt om heerlijk met je golfkarretje door de natuur te lopen, de vogels te horen fluiten.

In mijn Schrijfcafé blijven mensen zich verbazen over wat er zomaar uit hun pen komt rollen. Gewoon in hun eigen woorden, met de schrijffouten die ze altijd al maken. Door daar overheen te stappen, ontdekken ze dat ze een hoop te vertellen hebben. Ze gaan al schrijvend de dialoog aan met zichzelf en genieten ervan. Het is dan maar zo dat het een beetje ‘scheef’ is. We kunnen niet allemaal een Meester Patissier zijn. Zo lang we maar gelukkig zijn met wat we ervan bakken.

--Corrie--

Eerdere blogs:
Kritiek? Zet dat maar in de kantlijn.
Voor wie schrijf jij? Voor jezelf of voor anderen?

Workshops:
Bloggen, hoe begin je ermee?

(Foto 'Appeltaart met slagroom @ Winkel' - Omid Tavallai – Flickr)



  • Comments(0)//indebanvandezin.zinexprez.nl/#post85