In de ban van de zin

In de ban van de zin

Waarom dit blog?

Elke blogtekst die ik schrijf, lokt me uit om dieper na te denken over het onderwerp waar ik op dat moment over schrijf. Dat maakt bloggen zo leuk. Het geeft stof tot nadenken voor de lezer, maar ook voor mij als schrijver.
Geniet je ook zo van schrijven? Ik nodig je van harte uit om een keer mijn Schrijfcafé in Hilversum of Soest bij te wonen.

Voor wie schrijf jij? Voor jezelf of voor anderen?

Over schrijvenPosted by Corrie 26 Jan, 2015 11:56

Het zijn niet altijd dezelfde mensen voor wie ik schrijf. Mijn publiek varieert enorm. Soms zijn het grote groepen die ik probeer te raken met een Tweet. Soms is het een select groepje poëzieliefhebbers dat mijn gepuzzel met woorden weet te waarderen. Maar vaak ben ik zelf het publiek. Dan ben ik de enige die luistert naar mijn pen.

Redenen om te schrijven
Er zijn veel redenen om te schrijven. Je wilt gebeurtenissen vastleggen. Je wilt andere mensen kunnen raken. Je wilt er geld mee verdienen. Je wilt dat er een stukje van jezelf nablijft voor als je er zelf niet meer bent. Enzovoort. Een belangrijke vraag hierbij is: voor wie schrijf je eigenlijk? Doe je het voor jezelf of doe je het voor anderen? Niet alles wat je schrijft hoeft bij anderen onder ogen te komen. Sommige dingen hou je gewoon lekker voor jezelf.

Morning pages
Als kind hield ik regelmatig een dagboekje bij. Dan schreef ik korte stukjes over mijn dag. Ik plakte er van alles bij: theezakjes, treinkaartjes, briefjes van klasgenootjes. Het bleef steken bij verslag leggen. Het lukte me toen nog niet om er meer van mezelf in te leggen.
Jaren later las ik het boek ‘The Artist’s Way’ van Julia Cameron. De uitleg van Julia over het schrijven van ‘morning pages’ stimuleerde me op opnieuw met een dagboek te beginnen. Dit keer om van me af te schrijven. De dag als het ware met een schone lei te kunnen beginnen, vrijgemaakt van eventuele donkere gedachtes die door mijn hoofd spookten. Vanaf dat moment was het al veel meer een dagboek van en over mezelf.

Dagboek schrijven 2.0
In 2011 kwam ik in aanraking met ‘Luisteren naar je pen’. Ik zou het willen beschrijven als ‘dagboek schrijven 2.0’. Helemaal niet saai of oubollig, maar een verfrissend simpele en doeltreffende methode om je dagboek nieuw leven in te blazen. Een manier om hem te gebruiken als ingang naar jezelf en vooral voor jezelf.

Bagage (her)ontdekken
Schrijven is voor steeds meer mij als een reis naar binnen. Ik ga op schrijfpad met al mijn bagage. Mijn koffertje zit overvol. Het is volgepakt met dingen waarvan ik soms niet eens meer weet hoe ze erin terecht zijn gekomen. Ik (her)ontdek ze, al schrijvend. Ik merk dan dat sommige dingen meer ruimte innemen dan andere dingen, maar zodra ik erover geschreven heb, past het weer een beetje beter.

Mening vormen
Schrijven is voor mij ook een manier om over gebeurtenissen een eigen mening te vormen. Neem bijvoorbeeld de aanslag in Parijs op het kantoor van Charlie Hebdo, het satirische weekblad in Parijs. In mijn dagboek hoef ik me geen blad voor de mond te nemen. Daar kan en mag ik er van alles van vinden en opschrijven. Ik kwets er niemand mee. Maar het helpt me wel om te ontdekken wat ik er eigenlijk van vind. Ervoor te zorgen dat het gevoel dat het oproept weer een beetje beter in mijn koffertje past.

Je suis
Ik bewonder schrijvers die een lans willen breken voor de wereld. Die teksten schrijven waar anderen aanstoot aan kunnen nemen. Die het durven openlijk voor hun mening uit te komen. Ik heb even overwogen om met mijn enorme potlood naar één van de demonstraties toe te gaan. Te laten zien dat ik voor de vrijheid van meningsuiting ben. Maar ‘je suis Corrie’ en die durft dat niet…

Schrijven doe ik nu eenmaal in de eerste plaats voor mezelf. Ook het manuscript voor mijn roman ‘De man met de hoed’ waar ik jaren aan heb gewerkt, schreef ik in eerste instantie voor mezelf. Dat was een enorme ontdekking. Te mogen schrijven en me volledig te verliezen in de tekst. Alles en iedereen om me heen te vergeten. Mijn eigen beleving van de wereld te mogen vermengen met het verhaal dat ik voor ogen had.

Dat wil ik anderen ook graag laten ervaren. Gewoon schrijven omdat het heerlijk is om te doen. Geen waardeoordeel over het geschrevene, geen publicatie, het gevoel of het wel goed genoeg is, twijfel of je door zult gaan met schrijven omdat een ander heeft gezegd dat je het niet kunt, of iets dergelijks. Daarom vind ik het ‘Luisteren naar je pen’ zo heerlijk. Niemand die deze teksten hoeft te lezen. Niemand die er iets van hoeft te vinden. Alleen maar lekker schrijven om via de woorden mezelf te (her)ontdekken. Heerlijk! Het is al moeilijk genoeg om te schrijven voor het meest kritische publiek dat er is. Mezelf…

--Corrie--



Eerdere blogs:
Onderneemster, schrijfster, moeder…welke volgorde?
Van stiekeme schrijfster tot podiumbeest?

Workshop/cursus:
Bloggen, hoe begin je ermee?
Luisteren naar je pen.



  • Comments(2)//indebanvandezin.zinexprez.nl/#post84