In de ban van de zin

In de ban van de zin

Waarom dit blog?

Elke blogtekst die ik schrijf, lokt me uit om dieper na te denken over het onderwerp waar ik op dat moment over schrijf. Dat maakt bloggen zo leuk. Het geeft stof tot nadenken voor de lezer, maar ook voor mij als schrijver.
Wil je ook graag bloggen? Ik nodig je van harte uit om één van de blogworkshops van Zinexprez in Hilversum bij te wonen.

Keerzijde van inleven in je personage

Over schrijvenPosted by Corrie 21 Mar, 2016 13:54


Je doorleeft al je personages, probeert er alles bij te betrekken. Van hele oppervlakkige onderwerpen tot dingen die veel dieper gaan. Je wordt bijna één met je hoofdpersoon, denkt hoe hij of zij denkt en voelt. Dan opeens, is het afgelopen: je hoofdpersoon gaat dood.

Doorleven van je personage
Het kost tijd om helemaal één te worden met de hoofdpersoon van je roman. Dit is de figuur die het verhaal kan maken of breken. Dus ik leef me in, probeer hem of haar van alle kanten te bekijken en de beweegredenen te doorgronden. Iemand in woorden tot leven laten komen lukt beter als ik bij mijn personage een ‘echt’ persoon in gedachten neem. Dus zoek ik voor het gemak een ‘afkijkexemplaar’. Soms blader ik wat in een tijdschrift tot ik een geschikt persoon vind. Of ik kies iemand die ik uit het echte leven ken: een buurjongetje, een studiegenoot van vroeger of zelfs mijn eigen moeder.

Ze stinkt uit haar mond
Het uiterlijk, de manier van praten, de gewoontes, alles laat zich makkelijker invullen door te bedenken hoe dit bij mijn 'echte' persoon zit, hoe die iets zou doen. Als het afkijkexemplaar iemand is die ik in het echte leven ken, kan ik zelfs de favoriete parfum op die persoon baseren. Werkelijke alles is dan af te kijken. Als ik in een passage beschrijf hoe iemand uit de mond stinkt, kan ik het bijna ruiken en laat ik de tegenspeler als vanzelf wat afstand nemen.

Je personage om zeep helpen
Me zo inleven in mijn personage heeft wel een consequentie: het voelt heel erg rot om hem of haar in de loop van het verhaal om zeep te helpen als het verhaal erom vraagt. Die liefdevol beschreven vader, dat ondeugende kind, de één kwijnt weg, de ander wordt plotseling geschept door een auto. En het komt allemaal door mij. Ik kom er nog mee weg ook: geen gevangenisstraf voor mij, hooguit wroeging om mijn eigen aandeel in het verlies. Ergens in de diepte is zelfs een stukje rouw voelbaar, ook al weet ik: het was maar een personage.

Echt dood
Tot opeens het echte leven toeslaat. Dat leven waar ik zoveel van afkijk en inspiratie vandaan haal, waar mijn personages vaak op gebaseerd zijn. Opeens staat het leven stil voor een van mijn afkijkexemplaren. De echte: niet die van woorden, maar die van vlees en bloed. Ook mijn eigen leven staat daarmee even stil, houdt de adem in. De verkoop van mijn roman doet er even niet meer toe, de workshops liggen op hun gat en alle afspraken worden opgeschort. Opeens sta ik op het kerkhof rozenblaadjes te strooien over... mijn moeder. Belanden er met een bons brokken chocola op de kist, want moeder had altijd gezegd dat ze wel onder chocola begraven wilde worden, zo lekker vond ze dat.

Mijn afkijkexemplaar is niet meer. Blijkbaar stond in het script dat het haar tijd was en geen pen die daar iets aan kon veranderen. Ik ben blij dat ik haar voor één van de personages van mijn roman als voorbeeld heb genomen. Want daarmee heeft ze een beetje het eeuwige leven gekregen. Via mijn roman wordt ze door de verbeeldingskracht van iedere nieuwe lezer steeds weer een tijdje tot leven gewekt.

--Corrie--



Roman:
'De man met de hoed'

Lezingen:
'Moeiteloos schrijven, hoe doe ik dat?' door Paul Ricken



  • Comments(0)//indebanvandezin.zinexprez.nl/#post104