In de ban van de zin

In de ban van de zin

Waarom dit blog?

Elke blogtekst die ik schrijf, lokt me uit om dieper na te denken over het onderwerp waar ik op dat moment over schrijf. Dat maakt bloggen zo leuk. Het geeft stof tot nadenken voor de lezer, maar ook voor mij als schrijver.
Wil je ook graag bloggen? Ik nodig je van harte uit om één van de blogworkshops van Zinexprez in Hilversum bij te wonen.

Mantelzorg-schrijver

Over schrijvenPosted by Corrie 08 Feb, 2016 14:40


In korte tijd zowel dochter als zus onder het mes. Het is heerlijk om ze bij terugkomst uit het ziekenhuis te kunnen verzorgen en helpen. Maar het schrijven en werken is voor mij daarmee een soort hink-stap-sprong geworden.

Dochter
‘Mam, wil je mijn kruk oprapen? Hij is gevallen, ik kan er niet bij.’ Mijn dochter is geopereerd aan haar groeischijven. Ik heb samen met haar vier dagen in het ziekenhuis gelegen, af en toe in de ouderkamer werkend op mijn laptop of telefoon. Tot er een berichtje op mijn telefoon verscheen: ‘Mama waar ben je? Kom je zo terug?’
Inmiddels is ze thuis.
‘Mam, ik wil graag ministecken, wil jij het boven even ophalen?’ Dochterlief kan de trap nog niet op en is van anderen afhankelijk. ‘Mam, nu ben je de map met voorbeelden vergeten. Die heb ik wel nodig, anders kan ik niet verder.’
Eén voordeel, doordat ze in de woonkamer slaapt, ga ik, en met mij de rest van het gezin, samen met haar lekker vroeg naar bed.

Schrijven in de gaatjes
Het schrijven en werken gaat al een tijdje hink-stap-sprong. Een afspraak bij de groeipoli, voorgesprek in het ziekenhuis, hulpmiddelen ophalen, van alles wordt ertussen geschoven. Dat is lastig, want voor schrijven heb ik een flow nodig en dat lukt niet in de uurtjes tussendoor. Dus gebruik ik die tijd voor de meer zakelijke dingen voor mijn bedrijf, zoals de administratie of PR.
Dochter gaat inmiddels naar school, met rolstoel. Behalve chauffeuren heeft ze nu een stuk minder hulp nodig.

Zus
‘Sorry Corrie, maar kun je voor mij m’n kruk oppakken? Hij is gevallen. Ik moet nog even wennen hoor, die dingen zijn ook zo onhandig.’ Het is twee weken later en nu is mijn zus aan de beurt: een nieuwe heup. Ik ben zes dagen bij haar in huis, als vrijgezel heeft ze anders niemand die er onvoorwaardelijk voor haar is. Van de zes dagen dacht ik er eentje voor mezelf te hebben, maar het ging na de operatie gelijk zo goed met haar dat ze de dag erna alweer naar huis mocht.
‘Corrie, dat boek en puzzelboekje mogen naar beneden, maar mijn schoenlepel wil ik graag boven hebben, anders krijg ik mijn sokken niet uit.’ Zuslief slaapt boven. Ze kan en mag al traplopen, maar alleen niet te vaak. ‘Oh zus, nou ben ik mijn telefoon vergeten…kun je die ook nog even voor me halen?’
Eén voordeel, doordat ze boven slaapt, kan ik ’s avonds beneden nog lekker even televisie kijken.

Het werk gaat door
Het is maar goed dat ik eigen baas ben. Ik hoef aan niemand vrij te vragen of zorgverlof te regelen. Zolang ik het goed afstem met mijn klanten en zorg dat er op bepaalde dagen niet ingeboekt kan worden in de Stiltecoupé, is mijn agenda volledig van mij. Met de moderne technieken kan ik veel van mijn werkzaamheden op afstand doen. Nieuwe aanmeldingen krijg ik als melding te zien in mijn mail, teksten redigeren kan ik ook in de huiskamer van mijn zus en iemand die mij belt om te informeren naar mijn Stiltecoupé heeft geen idee dat ik niet in mijn kantoor zit.

Het hink-stap-sprong schrijven en werken gaat me gelukkig redelijk goed af. Het maakt dat ik er kan zijn voor de mensen die me dierbaar zijn. Als mijn zus straks weer op de been is, zou het alleen wel fijn zijn als de volgende gegadigde voor een operatie en/of mantelzorg even op zich laat wachten. Dan heb ik weer een tijdje de kans om met het schrijven in mijn flow te komen.

--Corrie--


Eerdere blogteksten:
Alleen een kluizenaar kan boeken schrijven.
Je boek is er...en dan?

Workshops:
Luisteren naar je pen.



  • Comments(4)//indebanvandezin.zinexprez.nl/#post102