In de ban van de zin

In de ban van de zin

Waarom dit blog?

Elke blogtekst die ik schrijf, lokt me uit om dieper na te denken over het onderwerp waar ik op dat moment over schrijf. Dat maakt bloggen zo leuk. Het geeft stof tot nadenken voor de lezer, maar ook voor mij als schrijver.
Wil je ook graag bloggen? Ik nodig je van harte uit om één van de blogworkshops van Zinexprez in Hilversum bij te wonen.

Uit de kast, in de kast

Over schrijvenPosted by Corrie 02 Nov, 2015 14:52

Mag ik weer terug de kast in? Aan de vooravond van het uitkomen van mijn debuutroman slaat de angst toe. Ik zou me het liefst terugtrekken. Nu kan het nog. Behalve de proeflezers en de redacteur is er verder niemand die de inhoud van het boek kent.

Hoe het schrijven begon
Al zolang ik me kan herinneren is schrijven iets wat ik met veel plezier doe. Thuis schreef ik ellenlange stukken in mijn dagboek. Ik herinner me de teleurstelling als iemand mij oversloeg bij het schrijven in een poëziealbum. Later, in mijn tijd als ergotherapeut, waren er de notulen en de rapportages in het EPD (Elektronisch Patiënten Dossier). Waarbij het ging om kort en bondig, maar die van mij lazen als een novelle. Mijn collega’s noemden mij het ‘schrijfkonijn’.
Pas rond mijn veertigste begon ik mijn plezier in schrijven serieus te nemen. Ik volgde diverse workshops, deed een cursus creatief schrijven en zo af en toe bezocht ik een schrijfcafé. Haast niemand die ervan wist.

Schrijven onder pseudoniem
Het was heerlijk om zoveel met schrijven bezig te zijn. Lekker voor mezelf. Schrijven om het schrijven. Heel lang was dat voldoende voor me. Tot ik de behoefte kreeg om het aan anderen te laten lezen. Gewoon om te zien wat men ervan vond. Maar die ander hoefde niet te weten dat de tekst van mij vandaan kwam. Daarvoor was het allemaal nog veel te pril. Dus verschool ik mij achter een pseudoniem. Ik werd één van de vele stiekeme schrijvers die je onder de meest creatieve namen op de diverse forums op internet aantreft.

Uit de boekenkast komen

Zelfs mijn eerste ‘optreden’ was niet onder mijn eigen naam. Toen ik voor het eerst één van mijn verhalen voor mocht lezen, deed ik dit onder mijn pseudoniem. Want van een aantal van mijn patiënten wist ik dat zij mijn naam een keer hadden gegoogled. Daardoor was het bekend dat ik Mahjong speelde en aan softbal deed. Met mijn schrijven wilde ik nog even onzichtbaar blijven; voorzichtig mijn eerste stapjes in de schrijverswereld kunnen zetten. Zonder pottenkijkers.
Ik ben pas uit de boekenkast gekomen toen ik aan mijn roman begon. Toen pas durfde ik er openlijk voor uit te komen. Het verraste me dat iedereen het vooral heel bijzonder vond dat ik een boek schreef.

Van schrijven naar schrijver

Vier jaar geleden heb ik mijn werk als ergotherapeut vaarwel gezegd en ben me volledig op het schrijven gaan richten. Het heeft lang geduurd voordat ik mezelf schrijver durfde te noemen. Ik was toch nog steeds ergotherapeut? Daar had ik immers ruim vier jaar lang voor gestudeerd en 20 jaar in gewerkt. Tot ik me realiseerde dat ik mijn kennis over schrijven verspreid over mijn hele leven bij elkaar had geschraapt. Je zegt gewoon niet zomaar over jezelf dat je schrijver bent, ook al voel je het tot in de puntjes van je tenen.

Boekenplankenkoorts

Deze maand komt mijn debuut uit en duik ik het liefst terug de kast in. Het is een soort boekenplankenkoorts. Er is behalve de proeflezers en de redacteur niemand die de inhoud van het boek kent. Op korte stukken na dan die ik heb voorgelezen. Gewoon om her en der een proefballonnetje op te laten. Nu het boek er daadwerkelijk aankomt, slaat de angst toe. Wat zullen ze ervan vinden? Want binnen een relatief veilige kring zeggen dat je schrijver bent, is nog heel wat anders dan met je eerste boek zichtbaar te worden voor de hele wereld. Ik kijk er naar uit, maar vind het tegelijk doodeng.

Ik heb een hele weg afgelegd tussen durven zeggen dat ik schrijf en debuteren met een roman. De route heeft me veel opgeleverd. Ik zou het absoluut niet terug willen draaien. Al zou ik nu even het liefst terug willen kruipen in de boekenkast. Terug naar de periode van schrijven zonder pottenkijkers. Toch doe ik het niet. ‘De man met de hoed’ mag gezien worden en de vrouw erachter ook.

--Corrie--


Eerdere blogs:
Raak nooit bezwangerd van een boek!
OMG…ik word auteur!


Workshops:
14 november 2015 - Start uw levensboek - cursus van drie bijeenkomsten
23 november 2015 - Een boek uitgeven anno 2015 - lezing door Hedwig van Lier

Foto: Playground - Marc Kjerland - Flickr



  • Comments(1)//indebanvandezin.zinexprez.nl/#post100