In de ban van de zin

In de ban van de zin

Waarom dit blog?

Elke blogtekst die ik schrijf, lokt me uit om dieper na te denken over het onderwerp waar ik op dat moment over schrijf. Dat maakt bloggen zo leuk. Het geeft stof tot nadenken voor de lezer, maar ook voor mij als schrijver.
Wil je ook graag bloggen? Ik nodig je van harte uit om één van de blogworkshops van Zinexprez in Hilversum bij te wonen.

Kun je een schrijver herkennen aan zijn boek?

Over schrijvenPosted by Corrie 14 Jun, 2016 14:38


Waaraan herken je een Rembrandt? Dat is niet alleen aan de handtekening. Het is ook zijn voorliefde voor het in beeld brengen van mensen en de specifieke manier waarop hij werkt met lichtinval. Dat totaalplaatje is zijn signatuur, daaraan herken je zijn hand. Hebben schrijvers dat ook, een signatuur? Kun je een schrijver herkennen aan zijn boek?

Wat is signatuur
Martje van der Brug bracht het ter sprake tijdens haar lezing bij Zinexprez. Ze vertelde dat de uitgever na het uitkomen van haar eerste boek ‘Havo is geen optie’ vroeg naar haar signatuur. Waaraan herken je een Martje? Ze wist het niet.
Het zette mij aan het denken over mijn eigen signatuur. Volgens het woordenboek staat signatuur onder meer voor: het karakteristieke kenmerk van de maker op een beeldend werk waardoor hij als maker van dat werk wordt beschouwd.
Wat maakt dat een schrijver herkent wordt als maker van een boek?

Signatuur van bekende schrijvers
Het was een leuke aanleiding om eens uit te zoeken wat er over al bekende schrijvers genoemd wordt over hun signatuur. Wat er kenmerkend is aan hun werk. Een beetje surfen op internet naar een paar bekende namen leverde al een leuk palet aan kenmerken op.

De boeken van Arthur Japin zijn bijvoorbeeld vaak gebaseerd op historische feiten. Hij heeft soms eerst jaren onderzoek gedaan voordat hij de feiten verwerkt in een boek. Hij laat er zijn fantasie flink op los, wat resulteert in een mengeling van geschiedenis en fictie.

Het werk van Renate Dorrestein is eigenlijk één grote feministische boodschap. Het heeft als thema de ongelijke machtsverhouding tussen mensen, onder andere die tussen man en vrouw. Wat betreft genre vallen haar boeken door de vele gotische thema’s en kenmerken onder ‘gothic novel’ te plaatsen.

Een belangrijk thema in het werk van Connie Palmen is dat je bent wie je bent door wat je voor een ander bent: een kind voor je ouders, een kunstenaar voor je publiek. In haar boeken zoekt ze de grenzen op van de keuzemogelijkheid die je hebt bij het soort verbintenissen dat je aangaat. In hoeverre je daarover zelf de regie hebt.

Een voorbeeld van dat je een schrijver kunt herkennen aan zijn boek is Arnon Grunberg. Hij heeft twee romans geschreven onder een andere naam. Maar door zijn onmiskenbare stijl wist men al snel dat ze van zijn hand moesten zijn. Hij schrijft graag in aforismen en zijn licht ironische schrijfstijl met veel herhalingen is ook nogal kenmerkend. ‘Woede is een kwestie van exploderen en hij explodeert. Hij is al zo vaak geëxplodeerd. Zijn exploderen is imploderen geworden’ (De Asielzoeker).

Lezerspubliek
Als schrijver bouw je met je boeken een lezerspubliek op. Mensen die ‘jou’ graag lezen. Ze verwachten een bepaald soort boek van je. Wat zal er gebeuren als je het steeds over een andere boeg gooit? Hoe zal je publiek reageren als je het ene moment een thriller publiceert, daarna een heel serieus non-fictie boek en vervolgens een kookboek? Voor jezelf als schrijver is het waarschijnlijk heerlijk om allerlei hoeken van het vak in te duiken. En in het begin van je schrijverschap heb je het misschien zelfs nodig om al verkennend te ontdekken wat nu eigenlijk je eigen stijl en je voorkeur voor genre is.

Signatuur van Martje
Voor Martje van der Brug werd na haar tweede boek ‘Wat doen we met moeder’ opeens helder wat haar signatuur was. Met beide boeken snijdt ze in romanvorm belangrijke maatschappelijke thema’s aan. Ze doet dit op een luchtige manier. Met makkelijk weg te lezen romans die toegankelijk zijn voor een breed publiek. Ze heeft al ideeën voor een derde roman en ook die voldoet aan dit signatuur. Haar lezersgroep zal krijgen wat het na twee boeken mogelijk al van haar verwacht.

Als onderneemster heb ik bij mijn start heel lang nagedacht over mijn beeldmerk en mijn missie en visie. Bij het starten met schrijven heb ik er nooit bij stilgestaan dat het voor mijn schrijverskant ook van belang zou kunnen zijn. Wat is mijn signatuur? Aan welke kenmerken zullen mijn lezers na een paar boeken een echte Gramser kunnen herkennen? De toekomst zal het leren.

--Corrie--

Eerdere blogs:
Loskomen van je verhaal
Laten lezen wat je geschreven hebt. Heb jij het lef?

Binnenkort bij Zinexprez:
Lezing 'Hoe verhalen tot leven komen' door Tialda Hoogeveen - 27 juni 2016
Driedaagse cursus ‘Luisteren naar je pen’ op prachtige locatie in Maarn - september 2016

Roman Corrie:
De man met de hoed.

  • Comments(2)//indebanvandezin.zinexprez.nl/#post108

Schrijfglossy mei 2016

SchrijfglossyPosted by Corrie 08 Jun, 2016 11:52

De nieuwste Schrijfglossy is weer uit.
Klik op de afbeelding om de glossy te lezen.
Veel leesplezier.

Wil je de volgende Schrijfglossy direct in je mail ontvangen?
Schrijf je dan hier in.

--Corrie--

  • Comments(0)//indebanvandezin.zinexprez.nl/#post107

Voetstuk

GedichtenPosted by Corrie 18 May, 2016 15:11


Wat staat ze daar stijf als op een sokkel.
Vanuit de hoogte kijkt ze op ons neer.
Niemand die zegt: 'Wat is dat voor mokkel?'
Daarvoor is ze te waardig; ze is meer.

Te weten dat ze niet de enige is daarboven:
Gilbert, Noort, Rowling en Van Rooyen,
er zijn er veel meer die te zeer in zichzelf geloven,
die als schrijver hoge ogen gooien.

Maar wat is er mis met zelfverheerlijking en grootspraak?
Houden vrouwen zich niet veel te makkelijk klein?
Is hoog van de toren schreeuwen dan geen goede zaak,
voor vrouwen die meer willen dan alleen vrouw-zijn?

Zie haar staan, overtuigd dat zij een betere plek verdient,
dat haar sukkel van een kerel slechts als sokkel dient.

--Corrie--


(Geïnspireerd door de lezing 'Schrijver, wanneer ben je dat eigenlijk?' van Sacha Voogd heb ik tijdens de aansluitende Shut Up & Write een poging gedaan tot het schrijven van een sonnet.
Vrouwen lijken zichzelf als schrijver minder makkelijk op een voetstuk te zetten dan dat mannen dat doen. De enkele vrouw die dat wel doet...)



  • Comments(0)//indebanvandezin.zinexprez.nl/#post106

Liever een slechte recensie…

Over schrijvenPosted by Corrie 05 Apr, 2016 09:24


Na diverse enthousiaste reacties van lezers van mijn boek ‘De man met de hoed’, keek ik met smart uit naar de recensie van Biblion. In de hoop dat ook die positief uit zou pakken. Toen hij kwam, bleek hij vlees noch vis. Ik had liever een vernietigende recensie gehad.

Schrijven is hard werken
Een boek is er niet zomaar. Het vraagt doorzettingsvermogen en hard werken. Niemand die je aanspoort, behalve jijzelf. Tijdens het schrijven staat er geen enkele betaling tegenover. Sterker nog: door de schrijfcursussen die ik ben gaan volgen kostte het vooral geld. Mijn beloning zat in het afmaken: ik had mezelf een boek beloofd.

Positieve reacties
Aan die belofte heb ik me gehouden. Het boek kwam er. Via een echte uitgever nota bene! En dan kunnen opeens andere mensen het lezen. Komen er reacties binnen. Zo positief dat ik het bijna niet kan geloven.

“Wat een topper, een juweel!!!! Ik heb het uit, ik heb het bijna in één adem uitgelezen. Vooral aan het eind vond ik het aangrijpend en kon ik mijn tranen niet bedwingen.” Een reactie van een wat ouder lezeres. Ze heeft daarna gelijk nog drie exemplaren gekocht om aan anderen cadeau te doen.

“Ten eerste wil ik je bedanken voor het schrijven van de roman 'De man met de hoed'!
Ik vond het een geweldige roman, het nam me mee naar de jaren zestig, het beschreef zo mooi alle details van wat je als mens, in de jaren zestig, meemaakt.”
Een reactie van een andere lezer. Die het boek een week lang heeft meegezeuld in de trein, om maar niet met lezen te hoeven stoppen. Met een boek van 454 pagina’s is dat een compliment op zichzelf.

“Je schetst een goed tijdsbeeld van die jaren. Mooie beschrijvingen met een zekere lichtheid en een prettige spanningsopbouw. De briefwisseling vond ik wat lang. Een mooi plot!” Deze lezer, woonachtig in de buurt van één van de huizen waar het boek zich afspeelt, geeft ook aan: “Als ik er nu langs fiets is het een ander huis, met een toegevoegde historisch waarde.”

De verwachting stijgt
Door al die mooie reacties begon mijn verwachting te stijgen. Ga je denken: het zou toch zomaar goed kunnen gaan verkopen. Ik begon zelfs hoop te koesteren op een goede recensie van Biblion. Het is namelijk bekend dat die recensie de verkoop zomaar flink op kan stuwen. Zowel bibliotheken als boekhandels kijken naar de recensies van Biblion en gaan op basis daarvan wel of niet over tot aankoop van het boek.

Recensie van Biblion
Daar was hij dan, die lang verwachtte recensie. Hij was mild. Diep vanbinnen was ik daar wel blij mee. De man met de hoed werd in ieder geval niet bij zijn voeten afgehakt. Tegelijk was ik teleurgesteld. Het was nou niet het soort recensie dat de verkoop op zou stuwen. Niet hemelprijzend goed, wat logischerwijs effect zou hebben. Maar ook niet vernietigend slecht, wat juist ook heel positief kan werken op de verkoop. Sterker nog: het effect van een slechte recensie is soms zelfs nog beter.

Gezonde mix van reviews
Ik zie mijn boek niet als literatuur, met die intentie heb ik het niet geschreven. En misschien neigt het inderdaad naar een streekroman, zoals in de recensie van Biblion staat. Het is een feit dat je met een boek nooit iedereen tevreden zult kunnen stellen. Er zullen altijd mensen zijn die het niets vinden. Dat is niet erg; de positieve reviews zijn zelfs geloofwaardiger als er ook slechte of gematigde reacties zijn.

Boek voor de ‘gewone man’
Er beleven inmiddels al veel lezers plezier aan het boek. Lezers die zich herkennen in het tijdsbeeld of in de gebeurtenissen in het boek. Daar doe ik het voor. Niet om een literair hoogstandje neer te zetten. Mijn lezer is de gewone man.

Om ook die gewone man te bereiken heb ik reviews nodig. De positieve en gematigde heb ik binnen. Voor de juiste mix is het wachten nu op een slechte. Eentje die in het geheugen van mensen blijft hangen, zodat ze in de winkel de titel van het boek herkennen en denken: hé, dat boek daar heb ik over gehoord. Dus heb je zin om eens een lekkere vernietigende recensie te schrijven? Leef je uit! Een uitmuntende mag natuurlijk ook…

--Corrie--


Eerdere blogs:
Keerzijde van inleven in je personage
Kritiek? Zet dat maar in de kantlijn.

Binnenkort bij Zinexprez:
Slogans schrijven - 16 april 2016

Lezingen voor en/of door schrijvers
(Schrijf)talent in je horoscoop - 18 april 2016

  • Comments(0)//indebanvandezin.zinexprez.nl/#post105

Keerzijde van inleven in je personage

Over schrijvenPosted by Corrie 21 Mar, 2016 13:54


Je doorleeft al je personages, probeert er alles bij te betrekken. Van hele oppervlakkige onderwerpen tot dingen die veel dieper gaan. Je wordt bijna één met je hoofdpersoon, denkt hoe hij of zij denkt en voelt. Dan opeens, is het afgelopen: je hoofdpersoon gaat dood.

Doorleven van je personage
Het kost tijd om helemaal één te worden met de hoofdpersoon van je roman. Dit is de figuur die het verhaal kan maken of breken. Dus ik leef me in, probeer hem of haar van alle kanten te bekijken en de beweegredenen te doorgronden. Iemand in woorden tot leven laten komen lukt beter als ik bij mijn personage een ‘echt’ persoon in gedachten neem. Dus zoek ik voor het gemak een ‘afkijkexemplaar’. Soms blader ik wat in een tijdschrift tot ik een geschikt persoon vind. Of ik kies iemand die ik uit het echte leven ken: een buurjongetje, een studiegenoot van vroeger of zelfs mijn eigen moeder.

Ze stinkt uit haar mond
Het uiterlijk, de manier van praten, de gewoontes, alles laat zich makkelijker invullen door te bedenken hoe dit bij mijn 'echte' persoon zit, hoe die iets zou doen. Als het afkijkexemplaar iemand is die ik in het echte leven ken, kan ik zelfs de favoriete parfum op die persoon baseren. Werkelijke alles is dan af te kijken. Als ik in een passage beschrijf hoe iemand uit de mond stinkt, kan ik het bijna ruiken en laat ik de tegenspeler als vanzelf wat afstand nemen.

Je personage om zeep helpen
Me zo inleven in mijn personage heeft wel een consequentie: het voelt heel erg rot om hem of haar in de loop van het verhaal om zeep te helpen als het verhaal erom vraagt. Die liefdevol beschreven vader, dat ondeugende kind, de één kwijnt weg, de ander wordt plotseling geschept door een auto. En het komt allemaal door mij. Ik kom er nog mee weg ook: geen gevangenisstraf voor mij, hooguit wroeging om mijn eigen aandeel in het verlies. Ergens in de diepte is zelfs een stukje rouw voelbaar, ook al weet ik: het was maar een personage.

Echt dood
Tot opeens het echte leven toeslaat. Dat leven waar ik zoveel van afkijk en inspiratie vandaan haal, waar mijn personages vaak op gebaseerd zijn. Opeens staat het leven stil voor een van mijn afkijkexemplaren. De echte: niet die van woorden, maar die van vlees en bloed. Ook mijn eigen leven staat daarmee even stil, houdt de adem in. De verkoop van mijn roman doet er even niet meer toe, de workshops liggen op hun gat en alle afspraken worden opgeschort. Opeens sta ik op het kerkhof rozenblaadjes te strooien over... mijn moeder. Belanden er met een bons brokken chocola op de kist, want moeder had altijd gezegd dat ze wel onder chocola begraven wilde worden, zo lekker vond ze dat.

Mijn afkijkexemplaar is niet meer. Blijkbaar stond in het script dat het haar tijd was en geen pen die daar iets aan kon veranderen. Ik ben blij dat ik haar voor één van de personages van mijn roman als voorbeeld heb genomen. Want daarmee heeft ze een beetje het eeuwige leven gekregen. Via mijn roman wordt ze door de verbeeldingskracht van iedere nieuwe lezer steeds weer een tijdje tot leven gewekt.

--Corrie--



Roman:
'De man met de hoed'

Lezingen:
'Moeiteloos schrijven, hoe doe ik dat?' door Paul Ricken



  • Comments(0)//indebanvandezin.zinexprez.nl/#post104
« PreviousNext »