In de ban van de zin

In de ban van de zin

Waarom dit blog?

Elke blogtekst die ik schrijf, lokt me uit om dieper na te denken over het onderwerp waar ik op dat moment over schrijf. Dat maakt bloggen zo leuk. Het geeft stof tot nadenken voor de lezer, maar ook voor mij als schrijver.
Wil je ook graag bloggen? Ik nodig je van harte uit om één van de blogworkshops van Zinexprez in Hilversum bij te wonen.

Kun je een schrijver herkennen aan zijn boek?

Over schrijvenPosted by Corrie 14 Jun, 2016 14:38


Waaraan herken je een Rembrandt? Dat is niet alleen aan de handtekening. Het is ook zijn voorliefde voor het in beeld brengen van mensen en de specifieke manier waarop hij werkt met lichtinval. Dat totaalplaatje is zijn signatuur, daaraan herken je zijn hand. Hebben schrijvers dat ook, een signatuur? Kun je een schrijver herkennen aan zijn boek?

Wat is signatuur
Martje van der Brug bracht het ter sprake tijdens haar lezing bij Zinexprez. Ze vertelde dat de uitgever na het uitkomen van haar eerste boek ‘Havo is geen optie’ vroeg naar haar signatuur. Waaraan herken je een Martje? Ze wist het niet.
Het zette mij aan het denken over mijn eigen signatuur. Volgens het woordenboek staat signatuur onder meer voor: het karakteristieke kenmerk van de maker op een beeldend werk waardoor hij als maker van dat werk wordt beschouwd.
Wat maakt dat een schrijver herkent wordt als maker van een boek?

Signatuur van bekende schrijvers
Het was een leuke aanleiding om eens uit te zoeken wat er over al bekende schrijvers genoemd wordt over hun signatuur. Wat er kenmerkend is aan hun werk. Een beetje surfen op internet naar een paar bekende namen leverde al een leuk palet aan kenmerken op.

De boeken van Arthur Japin zijn bijvoorbeeld vaak gebaseerd op historische feiten. Hij heeft soms eerst jaren onderzoek gedaan voordat hij de feiten verwerkt in een boek. Hij laat er zijn fantasie flink op los, wat resulteert in een mengeling van geschiedenis en fictie.

Het werk van Renate Dorrestein is eigenlijk één grote feministische boodschap. Het heeft als thema de ongelijke machtsverhouding tussen mensen, onder andere die tussen man en vrouw. Wat betreft genre vallen haar boeken door de vele gotische thema’s en kenmerken onder ‘gothic novel’ te plaatsen.

Een belangrijk thema in het werk van Connie Palmen is dat je bent wie je bent door wat je voor een ander bent: een kind voor je ouders, een kunstenaar voor je publiek. In haar boeken zoekt ze de grenzen op van de keuzemogelijkheid die je hebt bij het soort verbintenissen dat je aangaat. In hoeverre je daarover zelf de regie hebt.

Een voorbeeld van dat je een schrijver kunt herkennen aan zijn boek is Arnon Grunberg. Hij heeft twee romans geschreven onder een andere naam. Maar door zijn onmiskenbare stijl wist men al snel dat ze van zijn hand moesten zijn. Hij schrijft graag in aforismen en zijn licht ironische schrijfstijl met veel herhalingen is ook nogal kenmerkend. ‘Woede is een kwestie van exploderen en hij explodeert. Hij is al zo vaak geëxplodeerd. Zijn exploderen is imploderen geworden’ (De Asielzoeker).

Lezerspubliek
Als schrijver bouw je met je boeken een lezerspubliek op. Mensen die ‘jou’ graag lezen. Ze verwachten een bepaald soort boek van je. Wat zal er gebeuren als je het steeds over een andere boeg gooit? Hoe zal je publiek reageren als je het ene moment een thriller publiceert, daarna een heel serieus non-fictie boek en vervolgens een kookboek? Voor jezelf als schrijver is het waarschijnlijk heerlijk om allerlei hoeken van het vak in te duiken. En in het begin van je schrijverschap heb je het misschien zelfs nodig om al verkennend te ontdekken wat nu eigenlijk je eigen stijl en je voorkeur voor genre is.

Signatuur van Martje
Voor Martje van der Brug werd na haar tweede boek ‘Wat doen we met moeder’ opeens helder wat haar signatuur was. Met beide boeken snijdt ze in romanvorm belangrijke maatschappelijke thema’s aan. Ze doet dit op een luchtige manier. Met makkelijk weg te lezen romans die toegankelijk zijn voor een breed publiek. Ze heeft al ideeën voor een derde roman en ook die voldoet aan dit signatuur. Haar lezersgroep zal krijgen wat het na twee boeken mogelijk al van haar verwacht.

Als onderneemster heb ik bij mijn start heel lang nagedacht over mijn beeldmerk en mijn missie en visie. Bij het starten met schrijven heb ik er nooit bij stilgestaan dat het voor mijn schrijverskant ook van belang zou kunnen zijn. Wat is mijn signatuur? Aan welke kenmerken zullen mijn lezers na een paar boeken een echte Gramser kunnen herkennen? De toekomst zal het leren.

--Corrie--

Eerdere blogs:
Loskomen van je verhaal
Laten lezen wat je geschreven hebt. Heb jij het lef?

Binnenkort bij Zinexprez:
Lezing 'Hoe verhalen tot leven komen' door Tialda Hoogeveen - 27 juni 2016
Driedaagse cursus ‘Luisteren naar je pen’ op prachtige locatie in Maarn - september 2016

Roman Corrie:
De man met de hoed.

  • Comments(2)//indebanvandezin.zinexprez.nl/#post108

Liever een slechte recensie…

Over schrijvenPosted by Corrie 05 Apr, 2016 09:24


Na diverse enthousiaste reacties van lezers van mijn boek ‘De man met de hoed’, keek ik met smart uit naar de recensie van Biblion. In de hoop dat ook die positief uit zou pakken. Toen hij kwam, bleek hij vlees noch vis. Ik had liever een vernietigende recensie gehad.

Schrijven is hard werken
Een boek is er niet zomaar. Het vraagt doorzettingsvermogen en hard werken. Niemand die je aanspoort, behalve jijzelf. Tijdens het schrijven staat er geen enkele betaling tegenover. Sterker nog: door de schrijfcursussen die ik ben gaan volgen kostte het vooral geld. Mijn beloning zat in het afmaken: ik had mezelf een boek beloofd.

Positieve reacties
Aan die belofte heb ik me gehouden. Het boek kwam er. Via een echte uitgever nota bene! En dan kunnen opeens andere mensen het lezen. Komen er reacties binnen. Zo positief dat ik het bijna niet kan geloven.

“Wat een topper, een juweel!!!! Ik heb het uit, ik heb het bijna in één adem uitgelezen. Vooral aan het eind vond ik het aangrijpend en kon ik mijn tranen niet bedwingen.” Een reactie van een wat ouder lezeres. Ze heeft daarna gelijk nog drie exemplaren gekocht om aan anderen cadeau te doen.

“Ten eerste wil ik je bedanken voor het schrijven van de roman 'De man met de hoed'!
Ik vond het een geweldige roman, het nam me mee naar de jaren zestig, het beschreef zo mooi alle details van wat je als mens, in de jaren zestig, meemaakt.”
Een reactie van een andere lezer. Die het boek een week lang heeft meegezeuld in de trein, om maar niet met lezen te hoeven stoppen. Met een boek van 454 pagina’s is dat een compliment op zichzelf.

“Je schetst een goed tijdsbeeld van die jaren. Mooie beschrijvingen met een zekere lichtheid en een prettige spanningsopbouw. De briefwisseling vond ik wat lang. Een mooi plot!” Deze lezer, woonachtig in de buurt van één van de huizen waar het boek zich afspeelt, geeft ook aan: “Als ik er nu langs fiets is het een ander huis, met een toegevoegde historisch waarde.”

De verwachting stijgt
Door al die mooie reacties begon mijn verwachting te stijgen. Ga je denken: het zou toch zomaar goed kunnen gaan verkopen. Ik begon zelfs hoop te koesteren op een goede recensie van Biblion. Het is namelijk bekend dat die recensie de verkoop zomaar flink op kan stuwen. Zowel bibliotheken als boekhandels kijken naar de recensies van Biblion en gaan op basis daarvan wel of niet over tot aankoop van het boek.

Recensie van Biblion
Daar was hij dan, die lang verwachtte recensie. Hij was mild. Diep vanbinnen was ik daar wel blij mee. De man met de hoed werd in ieder geval niet bij zijn voeten afgehakt. Tegelijk was ik teleurgesteld. Het was nou niet het soort recensie dat de verkoop op zou stuwen. Niet hemelprijzend goed, wat logischerwijs effect zou hebben. Maar ook niet vernietigend slecht, wat juist ook heel positief kan werken op de verkoop. Sterker nog: het effect van een slechte recensie is soms zelfs nog beter.

Gezonde mix van reviews
Ik zie mijn boek niet als literatuur, met die intentie heb ik het niet geschreven. En misschien neigt het inderdaad naar een streekroman, zoals in de recensie van Biblion staat. Het is een feit dat je met een boek nooit iedereen tevreden zult kunnen stellen. Er zullen altijd mensen zijn die het niets vinden. Dat is niet erg; de positieve reviews zijn zelfs geloofwaardiger als er ook slechte of gematigde reacties zijn.

Boek voor de ‘gewone man’
Er beleven inmiddels al veel lezers plezier aan het boek. Lezers die zich herkennen in het tijdsbeeld of in de gebeurtenissen in het boek. Daar doe ik het voor. Niet om een literair hoogstandje neer te zetten. Mijn lezer is de gewone man.

Om ook die gewone man te bereiken heb ik reviews nodig. De positieve en gematigde heb ik binnen. Voor de juiste mix is het wachten nu op een slechte. Eentje die in het geheugen van mensen blijft hangen, zodat ze in de winkel de titel van het boek herkennen en denken: hé, dat boek daar heb ik over gehoord. Dus heb je zin om eens een lekkere vernietigende recensie te schrijven? Leef je uit! Een uitmuntende mag natuurlijk ook…

--Corrie--


Eerdere blogs:
Keerzijde van inleven in je personage
Kritiek? Zet dat maar in de kantlijn.

Binnenkort bij Zinexprez:
Slogans schrijven - 16 april 2016

Lezingen voor en/of door schrijvers
(Schrijf)talent in je horoscoop - 18 april 2016

  • Comments(0)//indebanvandezin.zinexprez.nl/#post105

Keerzijde van inleven in je personage

Over schrijvenPosted by Corrie 21 Mar, 2016 13:54


Je doorleeft al je personages, probeert er alles bij te betrekken. Van hele oppervlakkige onderwerpen tot dingen die veel dieper gaan. Je wordt bijna één met je hoofdpersoon, denkt hoe hij of zij denkt en voelt. Dan opeens, is het afgelopen: je hoofdpersoon gaat dood.

Doorleven van je personage
Het kost tijd om helemaal één te worden met de hoofdpersoon van je roman. Dit is de figuur die het verhaal kan maken of breken. Dus ik leef me in, probeer hem of haar van alle kanten te bekijken en de beweegredenen te doorgronden. Iemand in woorden tot leven laten komen lukt beter als ik bij mijn personage een ‘echt’ persoon in gedachten neem. Dus zoek ik voor het gemak een ‘afkijkexemplaar’. Soms blader ik wat in een tijdschrift tot ik een geschikt persoon vind. Of ik kies iemand die ik uit het echte leven ken: een buurjongetje, een studiegenoot van vroeger of zelfs mijn eigen moeder.

Ze stinkt uit haar mond
Het uiterlijk, de manier van praten, de gewoontes, alles laat zich makkelijker invullen door te bedenken hoe dit bij mijn 'echte' persoon zit, hoe die iets zou doen. Als het afkijkexemplaar iemand is die ik in het echte leven ken, kan ik zelfs de favoriete parfum op die persoon baseren. Werkelijke alles is dan af te kijken. Als ik in een passage beschrijf hoe iemand uit de mond stinkt, kan ik het bijna ruiken en laat ik de tegenspeler als vanzelf wat afstand nemen.

Je personage om zeep helpen
Me zo inleven in mijn personage heeft wel een consequentie: het voelt heel erg rot om hem of haar in de loop van het verhaal om zeep te helpen als het verhaal erom vraagt. Die liefdevol beschreven vader, dat ondeugende kind, de één kwijnt weg, de ander wordt plotseling geschept door een auto. En het komt allemaal door mij. Ik kom er nog mee weg ook: geen gevangenisstraf voor mij, hooguit wroeging om mijn eigen aandeel in het verlies. Ergens in de diepte is zelfs een stukje rouw voelbaar, ook al weet ik: het was maar een personage.

Echt dood
Tot opeens het echte leven toeslaat. Dat leven waar ik zoveel van afkijk en inspiratie vandaan haal, waar mijn personages vaak op gebaseerd zijn. Opeens staat het leven stil voor een van mijn afkijkexemplaren. De echte: niet die van woorden, maar die van vlees en bloed. Ook mijn eigen leven staat daarmee even stil, houdt de adem in. De verkoop van mijn roman doet er even niet meer toe, de workshops liggen op hun gat en alle afspraken worden opgeschort. Opeens sta ik op het kerkhof rozenblaadjes te strooien over... mijn moeder. Belanden er met een bons brokken chocola op de kist, want moeder had altijd gezegd dat ze wel onder chocola begraven wilde worden, zo lekker vond ze dat.

Mijn afkijkexemplaar is niet meer. Blijkbaar stond in het script dat het haar tijd was en geen pen die daar iets aan kon veranderen. Ik ben blij dat ik haar voor één van de personages van mijn roman als voorbeeld heb genomen. Want daarmee heeft ze een beetje het eeuwige leven gekregen. Via mijn roman wordt ze door de verbeeldingskracht van iedere nieuwe lezer steeds weer een tijdje tot leven gewekt.

--Corrie--



Roman:
'De man met de hoed'

Lezingen:
'Moeiteloos schrijven, hoe doe ik dat?' door Paul Ricken



  • Comments(0)//indebanvandezin.zinexprez.nl/#post104

Mantelzorg-schrijver

Over schrijvenPosted by Corrie 08 Feb, 2016 14:40


In korte tijd zowel dochter als zus onder het mes. Het is heerlijk om ze bij terugkomst uit het ziekenhuis te kunnen verzorgen en helpen. Maar het schrijven en werken is voor mij daarmee een soort hink-stap-sprong geworden.

Dochter
‘Mam, wil je mijn kruk oprapen? Hij is gevallen, ik kan er niet bij.’ Mijn dochter is geopereerd aan haar groeischijven. Ik heb samen met haar vier dagen in het ziekenhuis gelegen, af en toe in de ouderkamer werkend op mijn laptop of telefoon. Tot er een berichtje op mijn telefoon verscheen: ‘Mama waar ben je? Kom je zo terug?’
Inmiddels is ze thuis.
‘Mam, ik wil graag ministecken, wil jij het boven even ophalen?’ Dochterlief kan de trap nog niet op en is van anderen afhankelijk. ‘Mam, nu ben je de map met voorbeelden vergeten. Die heb ik wel nodig, anders kan ik niet verder.’
Eén voordeel, doordat ze in de woonkamer slaapt, ga ik, en met mij de rest van het gezin, samen met haar lekker vroeg naar bed.

Schrijven in de gaatjes
Het schrijven en werken gaat al een tijdje hink-stap-sprong. Een afspraak bij de groeipoli, voorgesprek in het ziekenhuis, hulpmiddelen ophalen, van alles wordt ertussen geschoven. Dat is lastig, want voor schrijven heb ik een flow nodig en dat lukt niet in de uurtjes tussendoor. Dus gebruik ik die tijd voor de meer zakelijke dingen voor mijn bedrijf, zoals de administratie of PR.
Dochter gaat inmiddels naar school, met rolstoel. Behalve chauffeuren heeft ze nu een stuk minder hulp nodig.

Zus
‘Sorry Corrie, maar kun je voor mij m’n kruk oppakken? Hij is gevallen. Ik moet nog even wennen hoor, die dingen zijn ook zo onhandig.’ Het is twee weken later en nu is mijn zus aan de beurt: een nieuwe heup. Ik ben zes dagen bij haar in huis, als vrijgezel heeft ze anders niemand die er onvoorwaardelijk voor haar is. Van de zes dagen dacht ik er eentje voor mezelf te hebben, maar het ging na de operatie gelijk zo goed met haar dat ze de dag erna alweer naar huis mocht.
‘Corrie, dat boek en puzzelboekje mogen naar beneden, maar mijn schoenlepel wil ik graag boven hebben, anders krijg ik mijn sokken niet uit.’ Zuslief slaapt boven. Ze kan en mag al traplopen, maar alleen niet te vaak. ‘Oh zus, nou ben ik mijn telefoon vergeten…kun je die ook nog even voor me halen?’
Eén voordeel, doordat ze boven slaapt, kan ik ’s avonds beneden nog lekker even televisie kijken.

Het werk gaat door
Het is maar goed dat ik eigen baas ben. Ik hoef aan niemand vrij te vragen of zorgverlof te regelen. Zolang ik het goed afstem met mijn klanten en zorg dat er op bepaalde dagen niet ingeboekt kan worden in de Stiltecoupé, is mijn agenda volledig van mij. Met de moderne technieken kan ik veel van mijn werkzaamheden op afstand doen. Nieuwe aanmeldingen krijg ik als melding te zien in mijn mail, teksten redigeren kan ik ook in de huiskamer van mijn zus en iemand die mij belt om te informeren naar mijn Stiltecoupé heeft geen idee dat ik niet in mijn kantoor zit.

Het hink-stap-sprong schrijven en werken gaat me gelukkig redelijk goed af. Het maakt dat ik er kan zijn voor de mensen die me dierbaar zijn. Als mijn zus straks weer op de been is, zou het alleen wel fijn zijn als de volgende gegadigde voor een operatie en/of mantelzorg even op zich laat wachten. Dan heb ik weer een tijdje de kans om met het schrijven in mijn flow te komen.

--Corrie--


Eerdere blogteksten:
Alleen een kluizenaar kan boeken schrijven.
Je boek is er...en dan?

Workshops:
Luisteren naar je pen.



  • Comments(4)//indebanvandezin.zinexprez.nl/#post102

Je boek is er...en dan?

Over schrijvenPosted by Corrie 25 Jan, 2016 15:34

Cadeautjes, enveloppen met inhoud, een rij voor het signeren, mensen die met een lach op hun gezicht met mijn boek onder de arm het pand verlieten. Het was er allemaal tijdens mijn boekpresentatie en ik heb er volop van genoten. Vol vertrouwen dat ‘De man met de hoed’ me meer zal gaan brengen dan alleen een leuk feestje.

Boekpresentatie
Mijn gevoel bij de boekpresentatie is denk ik te vergelijken met dat bij een bruiloft. Met het bruidspaar als stralend middelpunt. Na afloop zaten mijn ‘man’ en ik moe maar voldaan thuis op de bank alle lieve kaarten te lezen en geld te tellen… Ik had de gasten gevraagd om in plaats van bloemen en wijn een klein bedrag te doneren. Een deel ervan was voor het bekostigen van het feest en de rest zou naar Alzheimer Nederland gaan. Zo kon ik met mijn boek ook voor anderen iets goeds doen.

Leven in een roes
De maanden voorafgaand aan de boekpresentatie waren erg druk geweest: de laatste hand leggen aan het boek, organiseren van het feest, uitnodigen van de gasten, interview met de krant. Ik leefde in een roes en kwam aan weinig andere dingen toe. Ook de eerste weken na de publicatie waren erg druk. Ik heb diverse boekwinkels bezocht om mijn boek te promoten en ervoor te zorgen dat ze hem in de winkel zouden leggen. Tussen deze bezoekjes door stonden afspraken gepland met mensen die niet bij de boekpresentatie konden zijn. Ze kwamen het boek dat ze bij me besteld hadden persoonlijk ophalen.

Het echte werk
Tot zover was het allemaal een beetje als vanzelf gegaan. Doordat ik al vanaf het allereerste begin heb verteld dat ik een boek aan het schrijven was, hadden heel veel mensen het boek op voorhand bij mij ‘besteld’. Die boeken zijn nu bijna allemaal de deur uit. Voor mijn gevoel moet het echte werk nu gaan beginnen: promotie van het boek aan het grote publiek. De recensies die dit teweeg moeten brengen beginnen langzaam maar zeker binnen te druppelen. Via de mail, Facebook, Twitter, maar ook op websites als Bol.com komen allemaal positieve reacties van mensen binnen die het boek soms bijna in één ruk hebben uitgelezen.
“Prachtige debuutroman die vanaf de eerste pagina boeit en je met al haar gedetailleerde beschrijvingen als een film meeneemt.”
“Heel knap dat je als schrijfster met het geboortejaar 1965 zo ongelooflijk goed het huiselijke leven van die 60er jaren beschrijft.”
Ik wacht met spanning af hoe de recensie van Biblion uit zal vallen. De uitkomst daarvan kan van grote invloed zijn op de verkoop.

Zeer bescheiden oplage
Ik weet dat ik van de verkoop niet te veel moet verwachten. Volgens het NRC prijst een gemiddelde schrijver zichzelf al gelukkig bij verkochte oplages van tweeduizend stuks. Bij ‘De man met de hoed’ gaat het om een debuutroman en daarbij liggen de cijfers veel lager. Het zou kunnen gaan om een zeer bescheiden oplage van 300 tot 700 exemplaren. Wat dit mij als schrijver oplevert, valt te lezen in het artikel ‘Hoeveel krijgt een auteur voor één verkocht boek’.

Uurloon
Als ik de geschatte verdiensten uitsmeer over de uren die ik aan mijn boek heb besteed (over alle jaren heen opgeteld in totaal tweeënhalf jaar), dan kom ik op een gemiddeld loon van nog geen €0.30 per uur. Als ik hard mijn best doe door mijn boek te blijven promoten en bijvoorbeeld voor te lezen in verzorgingshuizen, zou ik de oplage een beetje op kunnen krikken. Als ik de tweeduizend exemplaren haal, zal mijn uurloon stijgen naar ruim €0.80. De tijd van het voorlezen niet meegerekend…

Uiteraard ga ik mijn stinkende best doen om de verkoop te bevorderen. Maar daarnaast wil ik vooral genieten van het feit dat het boek er eindelijk is. Ik verwacht dat de aanwezigheid van ‘De man met de hoed’ gaat werken als een soort visitekaartje voor wat ik naast romans schrijven verder allemaal kan en doe. Zodat ik, zoals de meeste schrijvers, daaruit mijn inkomen kan genereren. Ik mis nog maar zo’n €16,20 tot €16,70 per uur om aan een gemiddeld uurloon te komen…

---Corrie Gramser---


Eerdere blogs:
Uit de kast, in de kast.
Alleen een kluizenaar kan boeken schrijven.

Workshops:
Schrijfcafé - twee keer per maand
Luisteren naar je pen - cursus in zes dagdelen met ingang van 3 feb 2016

Foto: 'Tussen de groten' - Shirley van L.







  • Comments(0)//indebanvandezin.zinexprez.nl/#post101
Next »